خاطرات رضا لکزایی تاسوکی --9

ماشین با جان کندن راه را می­پیماید. مجید نجار و محمد شاهبازی دست هایشان به هم قفل شده تکیه داده­اند به پشت شیشه؛ هراتی هم تکیه داده به آنها. دست مرا با هراتی بسته­اند. دستم در گرو هراتی است. چون جا نبود که من هم کنار او پناه بگیرم. کنارم سمت چپ هم حاج خداداد. پورشمسیان ته خودرو. دستش با خدابخش قفل شده. رو به روی من احمد زاهد شیخی و پشت سرش جناب سرهنگ. در اطراف هم آنها هستند.

احساس می کنم داریم از کوه بالا می رویم. راه ناهموار و پر از دست انداز است. مدتی نگذشته که ساعتم با دو بوق کوتاه، که سر ساعت می­نوازد، اعلام می کند ساعت ده است. به دوستان می گویم سال تحویل شده! مجید، که فکر کنم حالش هم کمی به هم خورده، با نشاط به محمد تبریک می گوید. و حاج خداداد می خواهد دعا کنیم که ان شاءالله هر چه زودتر آزاد شویم. دو ساعت بعد، حدود ساعت دوازده، دوازده و نیم ماشین متوقف می­شود. به ما می­گویند پیاده شویم. هر چه نگاه می­کنیم کوه­ است و کوه است و کوه. هیچ خانه­ای دیده نمی­شود. از علی که حالا با او رفیق شده­ایم می­پرسیم پس خانه­ای که قرار بود آنجا برویم چه شد؟

- به ما خبر دادند که آنجا نا امن شده، ما هم به ناچار شما را اینجا آوردیم.

در منطقه­ای کوهستانی هستیم. نمی­دانیم از آنِ کدام کشور است. کیسه خواب ها و ... را از داخل لنکروز بر می­داریم. خودرو می­رود. علی به همراه چند نفر دیگر باقی می­مانند. ما کیسه خوابهایمان را پایین کوه که شکل دیواری به خود گرفته، با این که نگران ریزش کوه هم هستیم، پهن می­کنیم. علاوه بر دست­ها، پاها هم به رفیق کناری قفل می­شود. من و هراتی، بعد دو برادر، بعد مجید نجار و محمد شاهبازی  و در آخر احمد زاهد شیخی و جناب سرهنگ کاوه. از علی جهت قبله را می­پرسم، بلافاصله سرش را بلند می­کند و به آسمان نگاه می­کند، ستاره­ای را به من نشان می­دهد، فکر کنم ستاره­ی قطبی است و می­گوید باید طوری بایستی که آن ستاره سمت راستت باشد آن وقت رو به رویت می­شود قبله. این  اولین باری است که می­بینم کسی با ستاره قبله را پیدا می­کند. شب سردی است. به دنبال ماه می­گردم. پشت کوه پنهان شده است. نیمه شب که چند بار بیدار می­شوم می­بینمش.

صبح برای نماز بیدار می­شویم، اما با پاهای بسته چگونه می­توان نماز خواند؟ یکی از دوستان، نمی دانم کدام یک، احتمالاً احمد با آب اندکی که داریم وضو می گیرد  و با پاهای بسته بلند می شود برای نماز. من هم که تیمم زده و نشسته دو رکعت نماز صبح را به جا آورده بودم متنبه می شوم که با دست و پای بسته هم می شود وضو گرفت و ایستاده نماز خواند، علی از راه می رسد و قفل پاها را می گشاید. بهتر شد. نماز که می خوانیم هنوز زیر کسیه خواب پناه نگرفته ایم که فرمان حرکت را صادر می کند.

دست راستمان به دست چپ یکی دیگر از همدردان قفل، کیسه خواب هایمان را بر می داریم. علی می گوید هر چه را نمی توانید ببرید بگذارید همینجا باشد. بقیه که آمدند می آورند. تعدادی از کیسه خواب هایمان را می گذاریم. به راه می افتیم. از مسیری که بر اثر عبور آب هنگام بارش باران حالت رودخانه مانندی پیدا کرده به سمت قله کوه به­ طرف بالا حرکت می کنیم. با این که روز اول بهار است، سوز سرما را به خوبی احساس می کنیم. بین راه چند باری می نشینیم و استراحت می کنیم. نمی دانیم به کجا می رویم تا این که به جایی می رسیم که کوهها به هم رسیده اند شکل 8 . بم بست است.

جایی روی تخته سنگ ها می نشینیم. آفتاب طلوع  کرده، و هوا را کم کم گرم می شود. فکر می کنم تا چند روز دیگر از اینجا خواهیم رفت. چند نفر دیگر هم بعد از ما از راه می رسند. تک و توک کیسه خوابی را که  ما گذاشته بودیم اینها با خودشان آورده اند. کیسه خواب ها را به ما می دهند و بالاتر جایی که علی و چند نفر دیگر هستند می روند. چای درست می کنند. با هیزم. پیرمردی که ابروهایی درهم و قیافه ای خشن دارد برای ما چای می آورد. همراه چای مقداری شکلات هم به ما می دهد. بعد می ایستد و به ما زل می زند. با لبخند می گوید: «الله مهربان است.» ما هم سری تکان می دهیم و حرف او را تأیید می کنیم. پیرمرد با این که چند دقیقه­ی دیگر هم ایستادنش را طول می دهد، بر جمله ای که گفته چیزی اضافه نمی کند. خودمانیم بر خلاف قیافه اش چه مهربان حرف زد!

کلید یکی از قفلهایی که پای احمد را با آن بسته اند، گم شده، چند نفری ریخته ایم سر احمد که قفل را بشکنیم. البته با اجازه­ی علی. با هر مشقتی که هست قفل را می شکنیم. زیر درخت بنه ای هستیم. کمی سنگ های بزرگ را بر می داریم و سعی می کنیم جای صافی درست کنیم که بشود آنجا بنشینیم و یا بخوابیم. زمین صاف هم نعمتی است!

علی که رسماً زندان بان شده است، می گوید اینجا بیشتر از چهار، پنج روز نمی مانیم. ما هم به آزادی در همین چند روز امیدوارتر می شویم.

خیلی دلم می خواهد بدانم کاوه و احمد را چطوری گرفته اند. اول پای صحبت جناب سرهنگ می نشینم. می گوید مرا گروه دیگری اشتباهی به جای آقای کشمیری گرفته اند، بعد تقاضای پول کرده اند و به این گروه فرو خته اند. البته خانواده ام تا حالا چندین میلیون تومان به این گروه پول داده اند. بعد هم با ناراحتی می گوید من اگر خیانت می کردم لااقل پیش اینها که رو سفید می بودم یا نه؟

احمد را که نگو. مجید نجار و محمد که با احمد همکار بوده اند می گویند درباره­ی تو شایع شده چون از تو قرض می خواسته اند، قرض خواهان تو را گرفته اند.

احمد با ناراحتی می گوید: سر شب همراه پدر، همسر، مادر و پدر همسر و بچه­ی دو ساله ام  داشتیم می رفتیم منزل عمویم که برای شام ما را دعوت کرده بود. از خانه زیاد دور نشده بودیم که پیکانی سفید رنگ جلویمان پیچید. عده ای اسلحه به دست پیاده شدند و چند تیر هوایی شلیک کردند. من از پیکانم پیاده شدم ، آنها مرا سوار کردند. به من می گفتند تو سرهنگ سپاهی! بگو در کدام عملیات ها بوده ای؟ اما من، رو می کند به مجید و محمد، شما که می دانید مکانیک سپاهم. به آنها هم گفتم که تحقیق کنند. یکی، دو روز بعد به من گفتند ما تو را اشتباهی گرفته ایم و می خواهیم آزادت کنیم. سه روز در خانه ای در زاهدان بودم. اما بعد از این که دست چند گروه گشتم، بالاخره از اینجا سر در آوردم. پس تو را هم این گروه نگرفته اند؟ این گروه، نه!

هر دو سه نفری دور هم نشسته ایم و حرف می زنیم. من تا حالا در چنین جمع هایی خیلی کم بوده ام. جمعهایی که افراد نه از ملاصدرا حرفی نقل کنند نه از شهید مطهری نه از علامه طباطبایی و نه از هیچ فیلسوف یا نویسنده­ی غربی یا شرقی دیگری. حرفی برای گفتن ندارم. اما حرف هایشان برای من تازگی دارد. حرف های پلیس کهنه کاری که از خاطراتش راجع به دستگیری مجرمین می گوید و آدم را یاد فیلمهای کارآگاهی تلویزیون می اندازد. احمد از سرگذشتش در مکانیکی حرف می زند. پور شمسیان از مردم زلزله زده­ی بم و دیگر جاهایی که بوده، مثل پاکستان، می گوید. دو برادر، حاج خداداد و خدابخش از بازار و فرش تجربیات گرانبهایی به آدم می دهند. بالاخره هر کدام در حیطه ی تخصصی خودشان ید طولایی دارند.

ظهر بعد از این که نمازمان را خوانده ایم همان پیرمرد همراه پیرمردی دیگر مشغول برداشتن قلوه سنگ ها از کنار درخت می شوند. علی به ما می گوید این جا را برای شما درست می کنیم، اگر دوست دارید می توانید با آنها کمک کنید. همراه چند نفر از رفقا من هم می روم کمک. چند تا سنگ ریز و درشت بر نداشته، خسته شده ام. می نشینم. به دست های پیرمردها خیره می شوم. انگار نه انگار که سنگهای زمخت و تیز را جا به جا می کنند. دست های آنها از سنگ های سخت کوه خشن تر است. زمینی ناهموار و پر از قلوه سنگ را که ما به ذهنمان نمی آمد که می شود هموارش کرد تا غروب صاف شده و در حالی که دورش را هم سنگ چیده اند، تحویل می دهند.

تا از نگهبان اجازه بگیریم و تک تک دست به آبی برویم و وضویی بگیریم، غروب جایش را به شب داده است. مزه­ی نماز زیر کام جانمان است که شام آورده اند. شام بقیه­ی همان گوسفندی است که ظهر کشته اند. نه نفر ما هستیم. آنها هم با چهار نگهبان و پنج پیر مرد همین تعداد را تشکیل می دهند.

بعد از شام همان جایی که پیرمردها آماده کرده اند، می خواهیم بخوابیم. علی سراغ زنجیرها را می گیرد. می آوریم. پاهایمان و نیز دست های هر نه نفرمان را با هم می بندند. و ما غرغر کنان که از این دره به کجا می توانیم بگریزیم که لازم است چنین به زنجیر شویم. ما که جایی را نمی دانیم. این طوری که نمی شود خوابید. و...

همه خسته ایم. با این امید که فردا روز آزادیمان باشد زیر آسمان بلند که این جا در حصار کوهها کوچک به نظر می رسد به خواب می روم.

بمب ‪ ۱۱۵‬پوندي قبل از انفجار در زاهدان كشف و خنثي شد

جانشين فرمانده انتظامي سيستان و بلوچستان گفت: ماموران اين فرماندهي امروز ‪ ۱۱۵‬پوند مواد منفجره

. تي.ان.تي را قبل از انفجار در اين شهر كشف كردند. سرهنگ محمدحسين احمدي روز چهارشنبه در جمع خبرنگاران افزود: عوامل ناامني و خرابكار قصد داشتند اين مواد را در يكي از شهرهاي شرق كشور از جمله زاهدان منفجر كنند. وي اضافه كرد: ديشب در پي اطلاع از سرقت يك دستگاه خودرو پيكان و احتمال اينكه خرابكاران با استفاده از همين خودرو دست به عمليات خرابكارانه بزنند اقدامات لازم براي شناسايي و كشف آن انجام شد. او ادامه داد: ماموران انتظامي زاهدان با همكاري يگان ويژه صبح امروز به يك دستگاه خودرو پيكان در ميدان ورودي شهر مظنون شده و هنگامي كه قصد متوقف نمودن آن را داشتند راننده، خودرو را رها كرده و متواري شد. وي گفت: در بازرسي از خودرو كه همان پيكان سرقتي بود مقادير زيادي تي. ان.تي كشف شد. او افزود: خرابكاران و عوامل ناامني براي انجام عمليات خرابكارانه آماده شده بودند بطوري كه كشف اين ميزان موادمنفجره غيرقابل تصور و انتظار بود. وي اضافه كرد: هر پوند معادل ‪ ۴۵۰‬گرم تي.ان.تي قدرت تخريبي ‪ ۵۰۰‬تا ‪۶۰۰‬ مترمربع مساحت را دارد. او ادامه داد: خرابكاران اين مواد منفجره را به همراه مقاديري بنزين و دو عدد كپسول گاز مايع كارسازي كرده بودند كه در زمان انفجار قدرت آتش سوزي و تخريبي آن بيشتر شود. وي گفت: از آنجايي كه عوامل ناامني تهديد كرده بودند در شرق كشور دست به اقدامات خرابكارانه خواهند زد احتمال داده مي‌شود اين مواد در يكي از شهرهاي شرق كشور كار گذاشته مي‌شد. او افزود: يك گروهك تروريستي قبل از انتخابات از مردم خواسته بود كه انتخابات را تحريم كنند اما مردم هميشه در صحنه استان با حضور ‪ ۸۱‬درصدي خود، دشمنان نظام و انقلاب و نوكران استكبار را ماء‌يوس كردند. وي گفت: اين گروهك قصد داشت با انفجار و عمليات تخريبي ضمن ايجاد رعب و وحشت از مردم انتقام گيرد.

بیانیه ی ضد مردمی و ضد بشریت قاتلان مردم بیگناه

به نام خدا

    امروز چهارشنبه 29 آذرماه 1385 متاسفانه یکی از رشته عملیاتهای اقتدار2 به علت عمل نکردن چاشنی نافرجام شد .    پیام جنبش مقاومت مردمی ایران (سازمان جندالله سابق) به مردم مظلوم ایران خصوصا بلوچستان این است که در مسیر جنگ و مبارزه اینگونه مسائل طبیعی است ولی اینرا بدانید که جنبش پس از تجدید قوا برنامه های کلی دارد که انشاالله در اسرع وقت برای شادی دل مظلومان ، ستمدیدگان و آزادیخواهان اجرا خواهد شد و رژیم آخوندی نیز بداند که او ناکام است و اینبار بخت با آنان یاری کرد و چاشنی عمل ننمود ولی به حول و قوه الهی صدها انفجار و تاسوکی در آستانه وقوع می باشند .    همچنین جنبش 10 نفر از از جوانان غیور و مومن که برای عملیات فدایی آماده اند را اعزام خواهد کرد تا این پیامی باشد برای رژیم و مزدوراننش همچون نکونام ها که بدانند که آنان با اعدام و سرکوب نخواهند توانست آزادیخواهی را سرکوب کرده و رعب و وحشت را در دل جوانان ما جای دهند و این جوانان مومن و دلیر با کار خویش ثابت خواهند کرد که آنان برای رسیدن به آزادی از هیچ تلاش و مجاهدتی فرو گذار نخواهند کرد و  جانشان را برای رسیدن مردم به گوهر آزادی فدا خواهند نمود .    جنبش مقاومت مردمی رسما به رژیم هشدار میدهد در صورتیکه رژیم آخوندی به سرکوب مردم  ادامه دهد جنبش از تمام تلاشهای ممکن جهت فشار وارد نمودن بر نظام ظلم و جور آخوندی استفاده خواهد کرد.    رژیم شیطانی آخوندها بداند که آنها 22000 نیروی سرکوبگر را به بلوچستان ارسال کرده اند و وقتیکه عملیاتهایی در مشهد ، تهران و اصفهان انجام گرفت آنگاه می بایست هزاران نیروی سرکوبگر نیز به آن شهرها ارسال نمایند.

 

جنبش مقاومت مردمی ایران

(سازمان جندالله سابق)

راستی انهایی که برای ملت مبارزه میکنند چرا در راه مبارزه ی خودشان ملت را همراه خود نمی بینند و چرا ملت را در راه امیال کثیف خود  میکشند  ایا اینان مسلمان هستند. مگر اینان تاریخ بیست و هفت ساله ی انقلاب را نخوانده اند که بزرگتر های انها خون ریختند و به درک واصل شدند . البته ملت خوب میداند که اینان اجیر اسراییلیها هستند تا خون مسلمانان را بریزند و به دستور انها به دنبال تفرقه ی قومی هستند . این سیاست دیکته شده ی یهودیان صهیونیست هست که فعلا نسخه اش را جدایی طلبان وطن در استان اجرا میکنند. اما به چه قیمتی ؟  اینها از اسلاف خود منافقین باید درس بگیرند.

صبح امروز چهارشنبه 29 آذرماه1385  حدود ساعت 6:15 بامداد دلاوران شاخه نظامی جنبش مقاومت مردمی ایران (سازمان جندالله سابق) با کار گذاری اتومبیل حاوی مواد منفجره در مسیر مسئولین سپاه پاسداران بلوچستان در شهر زاهدان قصد به هلاکت رساندن این مزدوران را داشتند ولی متاسفانه بر اثر عمل نکردن چاشنی این عملیات نافرجام شد و هم اکنون که این خبر منتشر می شود پاسداران مزدور در کنار صحنه هستند و تاکنون جرات بازرسی آن اتومبیل را ننموده اند .

 

جنبش مقاومت مردمی ایران

(سازمان جندالله سابق)

ناصر عبداللهي، خواننده پاپ كشورمان ساعاتی پیش، دارفانی را وداع گفت

 ناصر عبداللهي، خواننده پاپ كشورمان ساعاتی پیش، دارفانی را وداع گفت.
 مرحوم ناصر عبداللهي در سال ‪ ۱۳۴۹‬در بندرعباس به دنيا آمد ودر ‪ ۱۳‬سالگي به موسيقي علاقه‌مند شد و درسال ‪ ۱۳۷۴‬موسيقي را به صورت حرفه‌اي فرا گرفت. آلبومهاي دوستت دارم ،بوي شرجي، هواي حوا، عشق است از جمله آثار موسيقايي اين هنرمند است. ترانه «يا فاطمه بنت نبي» و «ناصريا» از مشهورترين آثار وي است كه بارها از صدا و سيماي جمهوري اسلامي پخش شده است. «ناصرعبدالهي» بامداد سوم آذر ماه در بيمارستان خليج فارس بندرعباس به دليل مشكل كليوي و از كار افتادن كليه‌ بستري شد و سپس به كما رفت و بعد از چند روز به بيمارستان شهيد محمدي بندرعباس منتقل و در بخش ICU اين بيمارستان بستري شد و سپس به تهران منتقل شد. وي ظهر امروز در بيمارستان شهيد هاشمي‌نژاد تهران درگذشت. به گزارش «انتخاب»، علت به كما رفتن عبداللهی، ضربه وارده به سر بر اثر زمين خوردگي بوده است.پيكر مرحوم «ناصر عبداللهي» از مقابل تالار وحدت تشييع مي‌شود كه زمان آن متعاقبا اعلام خواهد شد. «انتخاب» درگذشت این هنرمند جوان کشور را به خانواده ی این مرحوم، جامعه هنری و همه مردم ایران تسلیت عرض می نماید.

رييس دادگستري سيستان‌وبلوچستان در مورد فعاليت قاچاقچيان سوخت هشدار داد

رييس كل دادگستري سيستان و بلوچستان گفت: گروههاي مافيايي قاچاق سوخت با برنامه‌هاي مختلف به دنبال فاسد كردن نظام اداري اين استان هستند.. حجت‌الاسلام والمسلمين ابراهيم نكونام روز سه‌شنبه در جمع كاركنان سازمان حمل و نقل و پايانه‌هاي اين استان در زاهدان افزود: مبارزه با اين معضل اجتماعي بايد بگونه‌اي طراحي شود كه كمترين تبعات فساد را در امنيت فكري مردم و كار تجارت داشته باشد. وي ادامه داد: دادگستري سيستان و بلوچستان با برنامه‌ريزي كاربردي، با افرادي كه فرآورده‌هاي نفتي را به عنوان سرمايه‌هاي ملي ما، قاچاق كنند قاطعانه برخورد مي‌كند.رييس دادگستري سيستان و بلوچستان گفت: با برقراري امنيت در اين استان در آينده نزديك، زمينه براي جذب و ورود سرمايه‌هاي خارجي فراهم مي‌شود. وي اظهار داشت: جذب سرمايه‌هاي داخلي و خارجي و رشد صنعت در استان سبب رفع مشكل بيكاري و كاهش قاچاق سوخت خواهد شد. او افزود: اگر مسوولان در راه قانون حركت كنند در آينده‌اي نزديك به واقعيتهاي توسعه اقتصادي خواهيم رسيد. گفته مي‌شود روزانه ميزان قابل توجهي انواع سوخت شامل بنزين، نفت سفيد و گازوييل از طريق سيستان و بلوچستان به كشورهاي پاكستان و افغانستان قاچاق مي‌شود.

‪

جای ائتلاف سبز در بیرجند خالی بود

جانشين رييس ستاد انتخابات استان خراسان جنوبي گفت: اين استان بر اساس آمار سازمان مديريت و برنامه‌ريزي بيشترين درصد مشاركت مردم را درانتخابات كسب كرد. غلامرضا طاهري به خبرگزاري جمهوري اسلامي گفت: طبق آمارمزبور ميزان مشاركت مردم اين استان در انتخابات خبرگان رهبري ‪ ۸۶‬درصد و در انتخابات شوراهاي اسلامي ‪ ۸۷‬درصد اعلام شده است. وي واجدين شرايط راي دادن در استان خراسان جنوبي را ‪ ۳۳۹‬هزار و ‪ ۹۵۴‬نفر ذكر كرد و افزود: از اين تعداد ‪ ۲۹۵‬هزار و ‪ ۲۰۸‬نفر در انتخابات شركت كردند.
استان خراسان جنوبي با شش شهرستان بيرجند ، قاين ، سربيشه ، نهبندان ، درميان و سرايان داراي حدود ‪ ۵۷۰‬هزار نفر جمعيت مي‌باشد.
وي از حضور گسترده مردم استان در اين انتخابات قدرداني كرد.

پروين منهاي فوتبال به اضافه زندگي؛ حوصله نشستن روي نيمكت را ندارم

 اتفاقي رفته ايم «توانير». يعني ماكسيماي سورمه اي اش را كه مقابل ساختمان ديديم، وسوسه شديم برويم و

 ببينيمش. به طبقه دوم ساختمان كه رسيديم، مثل هميشه نجفي در را باز مي كند و باز فضايي قرمز جلوي چشمهايمان را مي پوشاند.
نجفي مي گويد: علي آقا خيلي كم اينجا مي آيد. بيشتر مي رود دفتر خيابان «گاندي»، الان هم تازه آمده. دفتر نسبت به سال قبل كه براي تهيه ويژه نامه به سراغ علي پروين رفته بوديم، تغييري نكرده بود. هنوز همان عكس علي آقا با «محمد» توي چشم مي زند. هنوز هم ويترين اتاق پر است از جامهاي پرسپوليس! هنوز هم فكر مي كني آنجا اتاق فرماندهي پرسپوليس است. پشت ميزش روي صندلي خودش را رها مي كند. كمي چاق تر شده و زير پوستش آب دويده . دستور چاي و شيريني مي دهد و مي گويد: «آقا داريم زندگي مي كنيم»! و ما مي خنديم. «پروين منهاي فوتبال به اضافه زندگي» اين بهترين تعبير است. قبل از اين كه وارد اتاق شويم، از حميد پرسيده بودم الان علي آقا كارش چيه و حميد گفته بود توي كار بيمه است. اما توي اتاق هر چه چشم مي چرخاندم، عكس پرسپوليس بود و يادبود و جام. نشاني از بيمه و بيمه كاري نبود. قبل از اينكه كنجكاوي ام را بروز دهم، مي گويد: «كارها را بچه ها انجام مي دهند، من بيشتر توي خانه كنار همسرم هستم».
به نظرم غير اين هم نبايد كاري انجام دهد. تمام اين سالها كه فوتبال نان و آب پروين بوده، همسرش يك تنه بچه ها را از آب و گل درآورده و خيلي نمي توان ردپايي از پروين در بزرگ كردن بچه ها ديد. توي همين فكرها هستم كه حميد اولين سؤال را در مورد تشويق استقلالي ها مي پرسد. رنگ صورتش به طرز عجيبي تغيير مي كند. پاسخ نمي دهد و فقط سرش را تكان مي دهد. مي گويد: از پرسپوليس بپرسيد. فنجانهاي قرمز رنگ چاي كه جلويمان قرار مي گيرد، صحبتها گرم مي شود، پروين بي پرده تر از گذشته سفره دلش را باز مي كند، اما سعي مي كند حاشيه اي براي پرسپوليس درست نكند. بعضي جاها تأكيد مي كند چيزي ننويسم. برخي جاها مي گفت اجازه بدهيد چيزي نگويم و برخي جاها تأكيد مي كرد حتماً بنويسم. صحبتهاي مردي با چشماني زاغ و موهايي جوگندمي با لقب «سلطان» را پس از ماهها خانه نشيني بخوانيد:
* در جريان بازي صباباتري و پرسپوليس، تماشاگران قديمي استقلال از ابتداي بازي شروع به تشويق كردن شما كردند! از اين كه استقلالي ها شما را تشويق مي كنند، چه احساسي داريد؟
(پروين به اين سؤال اصلاً جواب نداد! سري تكان داد و با حالت چشمهايش به ما فهماند كه بايد سراغ سؤالهاي بعدي برويم... اما مگر مي شد!)
* استقلالي ها شما را تشويق مي كنند! اين به نظر شما عجيب نيست؟
** نمي دانم چي بگويم...
(اين تنها جوابي است كه پروين در مقابل يك سؤال جنجالي به زبان مي آورد... نمي دانم چي بگويم. شايد براي خودش هم عجيب باشد.)
* ... بگذريم، احساس شما نسبت به پرسپوليس عوض شده؟
** پرسپوليس را از ته قلب دوست دارم. خودتان كه مي دانيد، بارها هم به شما گفتم؛ من براي پرسپوليس خون دل خوردم. روزهاي سختي را با پرسپوليس پشت سر گذاشتم. يادم مي آيد آن زمان باشگاه هيچ پولي در حسابش نداشت و ما فقط با رفاقت بچه ها را آماده مي كرديم. آن زمان پول نبود و فقط يك حس همكاري مشترك وجود داشت. البته، با پرسپوليس روزهاي بسيار خوبي را هم پشت سر گذاشتم... نه هيچ وقت احساسم نسبت به پرسپوليس عوض نمي شود.
* اين كه بيرون نشسته ايد و داريد از دور پرسپوليس را نگاه مي كنيد، مورد پسند عده زيادي از تماشاگران پرسپوليس نيست. خيلي ها پرسپوليس را فقط با علي پروين مي شناسند.
** اين طوري خيلي راحت ترم. راستش مدتها بود مي خواستم از پرسپوليس بروم.
* پس چرا اصلاً آمديد. يادتان هست كه با خريد تيم آذربايجان دوباره نامتان را سر زبانها انداختيد.
** آن روزها يك احساس خاص در من وجود داشت. خب، جوان تر بودم و مي خواستم خيلي چيزها را ثابت كنم. اتفاقهايي افتاده بود كه بايد مي آمدم و خودم را ثابت مي كردم. براي همين با كمك دوستانم يك تيم خريديم. بعدش هم كه باقي ماجرا. آمدم پرسپوليس و اتفاقهاي بعدي.
* فكر مي كنيد خودتان را ثابت كرديد؟
** كارنامه من در پرسپوليس روشن است.
* آن روز كه تصميم گرفتيد برويد، دليل خاصي داشت؟
** حقيقت اين كه ديگر خسته شدم. نمي خواستم خودم را خسته كنم. الان راحت مي نشينم داخل منزل و در كنار خانواده لذت مي برم... احساس مي كردم مدتهاست نمي توانم مزه زندگي كردن را بچشم.
* البته ديدن محمد (پسرتان) در لباس پرسپوليس مي تواند تداعي كننده روزهايي باشد كه خودتان در پرسپوليس بازي مي كرديد.
** آن روزها ما اصلاً امكانات امروز را نداشتيم. خيلي زحمت كشيديم تا به اين جا رسيديم. اين دوره با زمان ما اصلاً قابل مقايسه نيست. محمد بايد قدر اين روزها را بداند و حسابي خودش را نشان بدهد.
* فكر مي كنيد جوهر اين كار را داشته باشد؟
** محمد اگر خوب تمرين كند و دل به كار بدهد، از من هم بالاتر مي زند. بارها به محمد گفتم قدر اين فرصتها را بدان!
* در بازي مقابل صباباتري، دقايقي به ميدان آمد. پسرتان را در اين بازي چه طور ديديد؟
** محمد اگر فكر كند كه من پدرش هستم، هيچ پيشرفتي نمي كند. آدم با زحمت و مرارت به جايي مي رسد. من اگر جاي محمد بودم، خيلي بهتر بازي مي كردم. محمد بايد ياد بگيرد كه هميشه در اولين بازيها مي تواند خودش را نشان بدهد. او استعداد پيشرفت كردن را دارد، بارها خودم اين حرف را بهش زدم... حالا مي ماند به عرضه خودش. چون من همه جور امكانات كه لازم باشد برايش فراهم كردم...
* به تيم ملي هم دعوت مي شود؟
** يادم مي آيد براي اولين بار كه به تيم ملي دعوت شدم، به خاطر چند دقيقه تأخير خط خوردم... دعوت شدن به تيم ملي كار سختي نيست... حفظ كردن آن خيلي دشوار است. محمد مي تواند به تيم ملي دعوت بشود و حتماً هم اين طور خواهد شد، اما مهم اين است كه ملي پوش باقي بماند. من نزديك به 50 بار پيراهن تيم ملي را تن كردم، محمد بايد بالاتر از اين را ببيند تا پيشرفت كند.
* بازيهاي تيم ملي را دنبال مي كرديد؟ تيم قلعه نويي با اقتدار به مرحله پاياني مسابقات جام ملتها صعود كرد.
** قلعه نويي پسر باقابليتي است. اميدوارم كه در بازيهاي جام ملتها موفق بشود. اين كادري كه الان در تيم ملي كار مي كند، يكي از بهترين كادرهاي فني تيم ملي در چند سال اخير بوده. فكر مي كنم با تجربه اي كه تك تك اين بچه ها دارند، حتماً به مقام قابل توجهي در مسابقات جام ملتها دست مي يابند. براي امير هميشه آرزوي موفقيت كردم، چون پسر با معرفتي است...
* چند وقت پيش دوباره سر زبانها افتاد كه مي خواهيد در تيم ملي به عنوان مدير فني كار كنيد؟
** تيم ملي نيازي به من ندارد. الان كادر فني خوبي در تيم ملي دست به كار شده. بچه ها آن قدر توانايي دارند كه به وجود من نيازي نباشد. گذشته از اين گفتم كه، من ديگر روي نيمكت هيچ تيمي نمي نشينم.
* حتي اگر پرسپوليس به شما نياز داشته باشد، قصد نداريد به انصاري فرد كمك كنيد؟
** محمد حسن شاگرد خودم است. من بارها گفتم كه انصاري فرد به تنهايي نمي تواند كاري از پيش ببرد. از داخل باشگاه همه بايد دست به دست هم بدهند تا پرسپوليس قهرمان شود. من كه حال و حوصله روي نيمكت نشستن را ندارم. فقط از راه دور سعي مي كنم اگر نكته اي به ذهنم رسيد، به گوش آنها برسانم. واقعاً ديگر ذهنم نمي كشد... خب، پير شدم ديگر!
* مشكل اين روزهاي پرسپوليس چه طور حل مي شود؟
** ببينيد، باشگاه اگر پول نداشته باشد بازيكنان خود به خود مصدوم مي شوند! ما هم اين دوران را پشت سر گذاشتيم. پرسپوليس با دست خالي هميشه در معرض خطر است. وقتي پول نباشد، باشگاه از چاله به چاه مي افتد. اين روزها به غير از پول نمي شود با چيز ديگري بازيكنان را راضي كرد... در هر حال، انصاري فرد بايد به دنبال فراهم كردن امكانات اقتصادي باشد. بدون پول يك روز هم نمي شود دوام آورد.
* شما خودتان چه طور پول تهيه مي كرديد؟
** خيلي از جيبم رفت. آن روزها هر كس كه مي توانست به پرسپوليس كمك كند، مي آمد جلو؛ اما حالا دنيا عوض شده! ديگر كسي حاضر نيست صدتا يك توماني به رفيقش قرض بدهد. چه برسد به اينكه بخواهد قيد پولش را بزند. آن روزها ما رفقاي زيادي داشتيم كه خود جوش كمك حال ما بودند.
* با اين مشكلات، فكر مي كنيد پرسپوليس تا حالا خوب نتيجه گرفته؟
** مشكلات پرسپوليس يكي دو تا نيست. در بازي مقابل صباباتري ديديد كه تعداد زيادي از بازيكنان محروم و مصدوم بودند، من فكر مي كنم با اين شرايط پرسپوليس بهترين نتيجه ممكن را گرفته و اصلاً بد كار نكرده است.
* دنيزلي را قبول داريد؟
** چرا نداشته باشم! دنيزلي مربي بزرگي است كه تواناييهاي زيادي دارد.
* بعد از بازي با صباباتري مي گفت كه حتماً پرسپوليس قهرمان ليگ برتر خواهد شد.
** دنيزلي اگر خودش باشد و خودش همه كارها را انجام بدهد، حتماً با پرسپوليس به قهرماني مي رسد. من همه جا گفتم دنيزلي مربي با دسيپليني است. دنيزلي مي تواند پرسپوليس را در اين فصل به قهرماني برساند؛ يعني پرسپوليس لياقت قهرمان شدن را دارد و بايد هم قهرمان بشود.
* «دنيزلي خودش باشد» يعني چي؟
** متأسفانه پرسپوليس را دنيزلي نبسته و اين موضوع باعث مي شود تا مربي نتواند با بازيكنان دلخواهش كار كند. وقتي كه تيمش را خودش انتخاب نكرده، نمي توان زياد از او توقع داشت.
* به نظر شما اين موضوع تا چه اندازه مشكلات پرسپوليس را بزرگ مي كند.
** دنيزلي تا حالا هم خوب كار كرده، وقتي بازيكنان پرسپوليس با دستان عده ديگري انتخاب شده اند، نمي شود زياد توقع داشت. دنيزلي نمي تواند معجزه كند، اما براي او دور از دسترس هم نيست كه قهرمان بشود.

آرايش پيروز در انتخابات خبرگان

با اعلام نتايج انتخابات خبرگان در تمام استانها از جمله تهران، آرايش اين مجلس مشخص شد.

 جدول زير بر اساس اعلام نتايج و ميزان توفيق ۴ ائتلاف جامعتين(جامعه مدرسین حوزه علمیه قم و روحانیت مبارز) ، اصولگرایی و کارآمدی، اعتماد ملی و نخبگان حوزه و دانشگاه مشخص شد که در اين ميان از 86 کرسي خبرگان، فهرست جامعتين با 81 کانديدا 68 عضو ، اصولگرایی و کارآمدی با 86 کانديدا 61 عضو، اعتماد ملی با 40 کانديدا 23  عضو و نخبگان حوزه و دانشگاه با 29 کانديدا 13 عضو، آرايش اين مجلس را شکل مي دهند.

اين در حالي است كه فهرستهاي مذكور اشتراكات زيادي با هم و به ويژه با ليست جامعتين داشته‌اند . همچنين فهرستهاي  اصولگرایی و کارآمدی، اعتماد ملی و نخبگان حوزه و دانشگاه ، هريك به ترتيب 24، 21و 4 كانديداي معرفي‌شده داشتند كه نام آنها در ليست جامعتين نيامده بود.

با اين حساب مي توان گفت، اکثريت اين مجلس را روحانيت ميانه رو با نگرش تقويت رهبر انقلاب در اختيار گرفته است.

 

توهین به شیعه در خطبه های نماز جمعه

یک روز قبل از انتخابات در یکی از مدارس جالق سراوان تعدادی از دانش اموزان در حضور معلمشان که تربیت شده ی تربیت معلم شهید مطهری زاهدان هست و با پول بیتالمال تحصیل کرده  عکسهای اقای سلیمانی کاندیدای مجلس خبرگان رهبری را به دلیل شیعه بودن اتش می زنند . در همین حال جمعهی پیش یک مولوی احمق و نادان در خطبه های نماز جمعه ی اهل سنت همان شهر روی منبر فریاد بر می اورد که شیعه به دلیل توهین به حضرت عایشه کافر هست و کسی حق ندارد به کاندیدای شیعه یعنی اقای سلیمانی رای دهد.در دین اسلام کسی که دستور کشتن مسلمانان را بدهد جرمش چیست؟کسی که فقط بگوید من حقم و دیگران باطل جایش در تیمارستان نیست و کسی که پول از دشمنان اسلام میگیرد تا کفاری که دنبا زدن ریشه اسلام هستندند را نادیده بگیرد و هم مسلکان خود را که به پیامبر اسلام عشق میورزند و قران خدا را سرمه چشمشان دارند و در راه پایداری دین مبین اسلام جان دادهاند کافر بداند و مهدورالدم؟یک دشمن دانا به از هزاران دوست نادان.....

به این جملات دقت کنید ایا فرقی مشاهده میشود؟

فتواي فتنه انگيز ‪ ۳۸‬تن از علماي مذهب وهابيت در عربستان، باعث خشم و و انزجار مردم عراق شد.

اين عده موسوم به علماي ديني روز دوشنبه هفته جاري در فتوايي مشترك، اهل تسنن جهان را به جنگ بر ضد شيعيان كه درفتوا با عبارت موهن «رافضي» از آنها ياد شده و حمايت از عربهاي سني عراق فراخواندند.

فتوا همچنين استفاده از سلاح و زور را بر ضد شيعيان در عراق مباح دانسته و تاكيد كرده كه "آنچه با زور از دست مي‌رود با زور نيز پس گرفته مي‌شود".

بدون شرح چرا

خاخام يهودي: سبحكم اليهوه بالخير!... مخلص آقاي احمدي‌نژاد ... .

بدون شرح!

---

هيچ فكر مي‌كرديد يك كانديداي كرماني اين همه هنر داشته باشد؟

هم خواهر محمدجواد باهنر، هم خواهر محمدرضا باهنر،... عدم پذيرش مسئوليت ... ماشاءلله مخدره بانو!

(عكس ارسالي از يكي از خواننده ها. تشكر)

---

اصولا بچه‌ها از سياست و سياستمداران زياد خوششان نمي‌آيد.

از غرب

تا شرق!

---

در راستاي "فارسي را پاس بداريم" مشخص كنيد "نسوان" يعني چه؟

1- الخانم‌ها

2- البانوان

3- الزنان

4- الفلان

انفجار بمب در زاهدان قبل از انتخابات

دیشب در استانه انتخابات  بمبي در نزديكي استانداري استان سيستان و بلوچستان منفجر شد. طبق آخرين اخبار متاسفانه تا كنون دو نفر در اين حادثه كشته شده اند همچنین پس از دقايقي، يك بمب ديگر در خيابان دانشگاه ميلان دانشگاه  29منفجر شد.
.بمبی که مقابل استانداری منفجر شدداخل خودروی پژو جا سازی شده بود  خودروی مزبور نیز سرقتی بود . این بمب احتمالا برای عملیات انتحاری پیش بینی شده بود که قبل از رسیدن به هدف در حین اینکه راننده ی ان منتظر دستورات بعدی بود منفجر میشود .احتمالا مرده عبدالمالک ریگی این عملیات را به عهده خواهد گرفت .

تصاوير جالب، آخرين تقلاهای انتخاباتی

 

نظرات کاربران :

  این شیوه انتخابات شورا ها فقط در یک روستای کوچک کاربرد دارد . چگونه یک فرد می تواند در شهر تهران بشناساند . اگر شناخته شده قبلی نباشد . شناخته شده های قبلی هم انتخاب شده اند .

  بيچاره رفتگران عزيز شهرداري كه از همين الان عزاي تميز كردن شهر را گرفته اند. آن هم توي اين سرما و برف. از همينش معلومه كه اين كانديداهاي محترم چقدر به فكر مردم هستند!

  اگر هدف واقعا و صرفا خدمت است و نه هيچ چيز ديگر چرا بايد چنين هزينه هاي گزافي صرف تبليغات شود و اصولا آيا كساني كه چنين سرمايه گذاريهائي ميكنند واقعا و قربتا الي الله فقط قصد خدمت دارند؟

  واقعا جالب است کسانی هزینه های میلیاردی جهت پاکسازی تبلیغاتشان روی دست مردم میگذارند، بعد مدعی دفاع ار حقوق شهروندان میشوند !!!

  خوشا به حال شهروندان با اين كانديداهاي شوراي شهر

  با سلام
سئوالي داشتم ، چه كسي هزينه پاكسازي تبليغات اين افراد را ، كه نماي شهر را به اين روز انداخته اند متقبل مي شود .؟!!
اين افراد براي كسب آرا دست به هر كاري ميزنند و به فكر مردم هم نيستند .

  نمي دانم بعضي از اين كانديدا ها كه ميخواهد امور شهر به عهده بگيرند خوشان اينقدر چهره شهر را زشت كرده اند و رعايت حقوق ديگران را ننموده اند ؟ چرا؟ آيا جواب قانع كننده دارند ؟

  خيلي جالب است که بدانیم این آقایانی که هنگام مصاحبه منزلشان اجاره ای هست و مخارجشان بزور تامین میشود این هزینه های گزاف تبلیغات از کجا تامین میشود !!!!

  مگرآقاي احمدي نژاد هم كانديداي شوراي شهر هستند؟

آخرين توهين به رئيس‌جمهور؟ تشنج دانشگاه امير كبير

سخنرانی محمود احمدی نژاد، رئيس جمهور ايران، در دانشگاه صنعتی اميرکبير (پلی تکنيک) برای مدتی با اعتراض برخی دانشجويان که عکس های وی را آتش زده و شعار 'مرگ بر ديکتاتور' سر داده بودند، به تشنج کشيده شد.رئيس جمهور ايران روز دوشنبه 11 دسامبر (20 آذرماه) برای سخنرانی و ديدار با دانشجويان به دانشگاه صنعتی اميرکبير در تهران رفته بود و سخنان خود را با اشاره به پيشينه فعاليت های سياسی در دانشگاه ها و جنبش های دانشجويی دنبال! می کرد، اما در ميانه سخنانش با اعتراض برخی حاضرين در سالن روبرو شد.يکی از حاضرين در اين جلسه به راديو بی بی سی گفته است که اعتراض دانشجويان پس از اينکه محمود احمدی نژاد از پاسخ دادن به سوالاتی درباره حقوق بشر، آزادی بيان و حق تحصيل و اخراج برخی دانشجويان خودداری کرد، آغاز شد.آقای احمدی نژاد از معترضين خواست مطالب خود را با آرامش بيان کنند و گفت: "ما سالها در مقابل ديكتاتوری ايستاده ‌ايم و تا هزار سال ديگر نيز احدی قادر نيست در اين كشور هر چند با نام آزادی، ديكتاتوری برقرار كند."

 

نان ماشينی جای نان سنتی ايرانی را می گيرد

 در ايران امکانات و تسهيلاتی برای توليد نان های ماشينی و صنعتی در نظر گرفته شده تا نان ماشينی در حجم انبوه و در کارخانه های نان سازی توليد شود.طرح صنعتی شدن نان در وزارت بازرگانی تهيه شده و اگر اين طرح در دولت و مجلس ايران تصويب شود، نانوا١ ?ی های سنتی در طول چند سال جمع آوری خواهد شد.مسعود ميرکاظمی، وزير بازرگانی ايران، در مورد اين طرح گفته است: "صنوف خبازی (نانوايان) می توانند سهامدار کارخانه های صنعتی شوند و چون خبازهای واحد تجاری محسوب نمی شوند با دريافت مجوز تجاری توزيع کننده نان شوند."

این خانم چه کسی میتواند باشد

تاسوکی8 از خاطرات رضا لک زائی

آنها می روند و ما چون پرنده ای زخمی و شکسته بال و پر ریخته و بی پناه هر کداممان گوشه ای کز کرده ایم و در خود فرو رفته ایم. این سکوت غصه ساز را صدایی باید بشکند، اما سوز کدامین صدای غمناک. بگذار غم به همراه این سکوت سهمگین، همسایه­ی دیوار به دیوار دلمان باشد، هنوز خیلی فاصله هست میان ما و زینب(س)! فاصله ای طی ناشدنی. فقط اوست که رهنورد و رکورددار این وادی است؛ او در یک روز بیش از هفتاد بار به شهادت رسید؛

«سلام بر زنی که دشمن خون سرش را بر ستونهای کجاوه دید ولی تضرعش را ندید.»

ما به گرد و غبار قدوم مبارک او نخواهیم رسید. وانگهی، شهیدان ما که از شهیدان او عزیزتر نبوده­اند. از عباس او، از علی اکبر او، از حسین او و....

نمی دانم چه موقع است که در باز می شود و علی وارد می شود، او می­گوید قرار است  از اینجا به مکان دیگری برویم. و با لبخند ادامه می دهد البته آنجا از اینجا بهتر است. کی؟ -موقعش را بعد می گویم. یکی دیگر از دوستان می پرسد همان جایی که سرباز ها بودند؟ -نه! سربازها در خانه و در منطقه ای کوهستانی بودند. ما را هم دلداری می دهد که نگران نباشید درست می شود و.... اگر شما  در آن لحظه ناظر همدردی او می بودید باورتان نمی­شد که او زندان بان ماست. کمی  بعد از او همان  جوان می آید. شروع می کند حرف زدن از این که انرژی هسته ای نمی خواهند تا افسانه بودن شهادت حضرت زهرا(س) و این که چرا فرشهای  مساجد  شما بوی جوراب می دهد؟ چرا شما پاهایتان را موقع وضو گرفتن نمی شویید؟ چرا بر خاک سجده می کنید؟ تا خاطراتش در یکی از زندانهای ایران به خاطر تبلیغ دین رسول الله!

او حسابی ما را نصیحت می کند. در ضمن یادش نمی رود که با یادآوری بحث دیروز مثل هم قطارش دوباره تکرار کند: بحار الانوار پر از مزخرفات است. و نیز یادش نمی رود که از من بپرسد تاربخ اسلام خوانده ام یا نه؟ به او پاسخ می دهم: نه! گفتم که رشته ام فلسفه است. سری می­جنباند. پس از نصایح او یکی از دوستان که ظاهراً جَو گیر شده می­پرسد: با این خانم­هایی که ایمانها را تضعیف می کنند چه باید کرد؟ جوان که متوجه سؤال او نشده عالمانه از او می خواهد سؤالش را دوباره تکرار کند. بعد از سؤال جوان سری تکان می دهد و می گوید: متأسفانه وضع حجاب خانم­ها خوب نیست. رعایت نمی کنند و ... همان رفیق ما دوباره می پرسد: شما برنامه ای ندارید؟ او چرایی می گوید و بعد از مکثی کوتاه با خون­سردی ادامه می دهد: اگر به همین وضع ادامه بدهند می کشیمشان.

از این گفته تعجب می­کنم. حاج خداد که آدم دل رحمی هم هست بهت زده می گوید: اخطاری، تذکری، چیزی؟ و او متواضعانه سری تکان می دهد و می گوید: البته، قبلش اعلام می کنیم. خدا را شکر می کنم که لا اقل قبلش اعلام می کنند، بعد هم هر چه فکر می کنم که حدیثی، آیه ای و یا روایتی را به خاطر بیاورم که حضرت رسول(ص) مجازات کسی که چار لاخ مویش از زیر مقنعه، یا روسری و یا چادرش پیدا باشد، یا لباس مناسبی نپوشیده باشد را مرگ تعیین کرده باشد یادم نمی آید.

و در آخر خطابه اش که در آن به خصوص از سپاه هم به شدت اعلام برائت کرده بود، از ما می خواهد مذهب آنها را در آنجا قبول نکنیم. می گوید: شما باید آزادانه حقیقت را انتخاب کنید. باید تحقیق کنید. باید مطالعه و بررسی کنید. و خلاصه از این که کور کورانه عقیده­ی آنها را بپذیریم ما را بر حذر می دارد. حقیر در اثنای  صحبت های او متوجه شده است کسی که قرار بوده با این جانب بحث کند همان جوان است، دیشب بحث هایی را آماده کرده ام. اما با شنیدن حرف های او ترجیح می دهم سکوت کنم مگر نه این است که در امر به معروف و نهی از منکر احتمال تأثیر باید داد؟ از سویی احساس می کنم ریشه­ی این حرف ها تا اعماق جان اینان نفوذ کرده. آخر کسی که حتی نمی شود به او بگویی: احتمال بده اشتباه می کنی، چگونه می توان با او حرف زد و به خود اجازه داد که به او بگویی اشتباه می کنی؟ اما نه انگار یک راه وجود دارد؛ عمل! همیشه این گونه بوده است.

از ظهر گذشته که می رود. دم دمای غروب دوباره می آید رو به روی درِ دو لختِ آبی رنگ که شش، هفت تا سوراخ ریز و درشت دارد و آنها از این طریق نظارت نامحسوسی بر ما دارند، در حالی که بر دیوار تکیه داده ام، نشسته­ام. همه بلند می شوند من هم برای این که از بقیه عقب نمانم برمی خیزم. دوباره سر جایم می نشینم. او به طرف من می آید و بدون این که چیزی بگوید کتابی را به طرف من دراز می کند. کتاب را از او می گیرم. با این که هوا تاریک و کم رمق شده، کتاب را ورقی می زنم و می­بندمش و روی طاقچه پشت سرم می گذارم. فکر می کنم کتاب را داده که نگهدارم. نیز اعلام می­کند که می خواهیم از اینجا برویم، به خاطر این که اینجا دیگر امن نیست. از همراهانش، که دور تا دور اتاق ایستاده اند، می پرسد لباس محلی اضافه دارند که به ما بدهند. برخی از آنها دو دست و برخی سه دست  لباس دارند. آنها که سه دست لباس دارند می روند که بیاورند.

منزلی که در آن در بند هستیم سه اتاق دارد. اولی اتاق ما، دومی اتاق چسبیده به اتاق ما از سمت چپ. اتاق سوم که محل استقرار نگهبان ها بود. این سه اتاق با هم مرا یاد اِل انگلیسی می انداختند. کسانی که یک دست لباس دارند و همچنان نشسته اند می گوید یکی از لباس هایشان را برای ما بیاورند و این آیه را می خواند: «و یؤثرون علی أنفسهم و لو کان بهم خصاصه.» عجب! و آنها بین حسابگری و ایثار گری به زعم خودشان ایثارگری را بر می گزینند و لباسهایشان را برای ما می آورند. لباس ها را می پوشیم. ساعت 9 قرار است حرکت کنیم. یعنی یکی دو ساعت دیگر. وقتی می خواهد برود از من می پرسد کتاب را که دادم، بله ای می گویم. و کشف می­کنم که کتاب "نبی رحمت" را برای من آورده.

می روند و در دوباره بسته می شود. وضو می گیریم و مشغول نماز می­شویم. حدود ساعت هشت و نیم در باز می شود. تذکر می دهند که آماده شویم و چیزی جا نگذاریم. چه چیزی را؟ ما که چیزی نداریم. اگر هم داشته­ایم که داشته ایم شما از ما گرفته اید. این را به خودم می­گویم. به علی هم که تازه از راه رسیده چنین می گوییم: شاید آنجا فرش نداشته باشد، فرش را با خودمان ببریم؟ سه روز قبل که اینجا آمدیم کف سرد و سیمانی اتاق برهنه و خاکی بود. دوستان به مصداق مار گزیده از ریسمان سیاه و سفید می ترسد این پیشنهاد را مطرح کردند. او می گوید: نه لازم نیست؛ آنجا هم خانه است و فرش دارد. با آن که نگرانیم آنجا نیز مثل همین منزل باشد اما دیگر چیزی نمی گوییم. علی می گوید میهمان دارید. میهمان! نکند کس دیگری گرفته باشند؟ -حالا کی هست؟ چیزی نمی گوید و در را می بندد و می رود.

به ساعت کاسیوی ژاپنیم که سلمان چند روز بعد از کوچ مادرم از عالم ماده به عالم معنی، دم در مسجد حضرت اباالفضل(ع) به من داده بود نگاهی می کنم. ساعت نزدیک 9 را نشان می دهد. امشب شب عید است. ساعت دقیق تحویل سال یادم نیست. اما می دانم حدود ساعت 10 زمین طوافش را به دور کعبه­ی شمس به پایان می رساند. سال 84، از سوی رهبر انقلاب که کوهی از امید، اقیانوسی از عشق و نسیمی از عطر زندگی است، سال همبستگی ملی و مشارکت عمومی اعلام شد. خیلی دلم می خواهد  بدانم امسال را چه می­نامد.

پار سال فکر می کردم بعضی ها عید ندارند، مثل مادری که من خود، هق هق گریه هایش را می شنیدم. بدان علت که طفل شیر خواره اش  را شوهر معتاد و نماز نخوانش گرفته بود و حتی اجازه نمی داد مادر، طفلش را ببیند، تا به قول یکی از نزدیکان همسرش، او را زهر کش کند. یا پدر، مادر، برادر، خواهر و اقوامی که برای جوانشان، برای "صادق"شان یک ماه قبل رفته بودند خواستگاری و یک ماه بعد به تشییع پیکر او. دیگر عید نداشتند. و امسال ما عید نداشتیم. نه تنها ما که حداقل سی خانواده عید نداشتند. به خاطر ....

این بار که در باز می شود بعد از علی دو نفر دیگر هم وارد می شوند. یکی جوان است و دیگری پیرمرد. دستان پیرمرد که کلاهی هم به سر دارد با زنجیر بسته شده، اما از جوان هم دست ها و هم پاها. اگر اشتباه نکنم. علی زیاد ما را منتظر نمی گذارد. دستش را به طرف پیرمرد دراز می کند و می گوید: جناب سرهنگ کاوه، بعد هم به جوان که محزون به نظر می رسد اشاره می کند و می گوید: احمد زاهد شیخی. او توضیح می دهد که این دو نفر در همین اتاق کناری زندانی بوده اند و از این به بعد با شما هستند. با آنها سلام و علیک و احوال پرسی می کنیم. احساس می کنم احمد خیلی به سرهنگ احترام می گذارد.

به خودم می گویم از فردا باید دست به سینه جلوی جناب سرهنگ خم و راست بشویم. مخصوصاً من که از همه کوچک­تر بودم! هم پیر مرد است، هم جناب سرهنگ. احمد هم معلوم است که خیلی تحویلش گرفته. به جناب سرهنگ و احمد با اجاز­ه­ی آنها اسمهایمان و آنچه بر ما رفته است را می گوییم. جناب سرهنگ از آنها اجازه می گیرد تا با ما صحبت کند. بفرما! مثل این که هنوز عرقهایش خشک نشده می­خواهد نصیحت کند و تجربه­اش را به رخ ما بکشد. حالتی کارآگاهی به خودش می گیرد و از ما می­پرسد: خوب چند وقت است که اینجا هستید؟ -با امروز 4 روز. فکورانه می گوید: کار شما دو هفته ای طول می کشد. خودتان را برای دو هفته آماده کنید. به خودم می گویم دو هفته! من امیدوار بودم سال تحویل آزاد شده باشیم. حالا هم که نشده تا همین چند روز. نه دو هفته. دو هفته خیلی زیاد است!

برای ما هم زنجیر خریده اند. دست­های ما را دو به دو به هم قفل می کنند. کیسه خواب­هایمان را برمی داریم و سوار می شویم. 9 نفر آدم با چند نفر نگهبان به علاوه اسلحه­هایشان و ظرف و ظروف و قابلمه. یاد شب اول می­افتیم. جایمان واقعاً تنگ است. قرار عوض شده ساعت 5/9 حرکت می­کنیم. حاج علی پورشمسیان از جوانی که به او زل زده و لبخند می زند، می­پرسد: چرا می­خندی؟ -آن شب یادت هست وقتی روی خاک­ها دراز کشیده بودی کسی به تو لگد زد؟ پورشمسیان که او را هلال احمری هم صدا می زنند، با خنده پاسخ می دهد: ها! مگه میشه یادم بره؟ -فهمیدی کی بود؟ حاج علی مثل قبل با خنده جواب می دهد: نه بابا. –من بودم! حلالم کن! بالاخره آنجا میدان جنگ بوده!

- کدام جنگ؟ با لباس نیروی انتظامی ایست بازرسی جعلی زده­اید، بعد هم انسانهایی را که دست و چشمشان را با چسب بسه بودید، از پشت به رگبار بسته اید، بدون این که آنها را بشناسید. بعد هم از اینترنت و اخبار با خبر شده اید که خون چه کسانی را بر زمین ریخته اید. مگر نه این است که وقتی اخبار استان اعلام کرد فرماندار زخمی شده تازه فهمیدید که فرماندار هم در جنگ! حضور داشته. به عنوان این که تحقیق هم کرده باشم از خوانندگان منصف می پرسم: کار اینان چه نام دارد؟ جنگ یا ترور؟-

و ادامه می دهد راضی باشی آقای پور شمسیان. و پور شمسیان مگر می­تواند که راضی نباشد؟ استغفرالله!

حیاط، درِ دو لختِ بزرگ قرمز رنگی  دارد. از دم در اتاق ما تا در حیاط پنجاه قدمی می شود. اطراف پر از کوه است. ساختمانی سفید رنگ هم رو به روی خانه قرار دارد، که نمی دانیم مال کجاست. از صدای اذانی که صبح به زحمت شنیده می شود و صدای کودکی که در روز اول مشغول بازی بود می­توان گفت در روستایی هستیم. الان هم شب حرکت می کنند به خاطر امنیت، به قول خودشان. چشم­هایمان را می بندند. پتو هم می کشند روی سرمان. چفت هم افتاده­ایم. ماشین روشن می شود و به راه می افتد. همان ماشینی است که از تاسوکی ما را تا این جا آورد.

هوا سرد است. سرعت ماشین هم سوز  سرما را قوت بخشیده است.

ناگفته‌هاي اسلام آوردن جاسوس روسي از زبان پدر

پدر «الكساندر ليتويننكو» عامل پيشين سازمان اطلاعاتي روسيه اعلام كرد، پسرش كه بر اثر تشعشعات هسته‌اي در لندن جان سپرد در بستر مرگ به اسلام گرويد و خواست كه پيكر وي بر اساس قوانين اسلام به خاك سپرده شود. به گزارش فارس، «والتر ليتويننكو» روز گذشته به روزنامه كامرسانت روسيه گفت: «الكساندر هنگامي كه در آغوش من در بيمارستان در حال احتضار بود اين درخواست را مطرح كرد.» وي افزود: «پسرم به من گفت كه مي‌خواهد بنا بر رسوم اسلام به خاك سپرده شود. من به او گفتم كه پسرم، حتما خواست تو اجرا خواهد شد.» پدر اين جاسوس سابق روسي كه روز پنجشنبه در بيمارستان لندن جان سپرد، اعلام كرد: «ما هم‌اكنون در خانواده خود يك عضو مسلمان داريم و دخترم با يك مرد مسلمان ازدواج كرده است و مهمترين نكته در اسلام اعتقاد به خداوند متعال و وحدانيت الله است.» ليتويننكو قبل از مرگش و سه هفته قبل از اين كه توسط تشعشعات راديواكتيوي پلوتونيوم 210 مسموم شود، شهروندي انگليس را كسب كرد.
وي كه يكي از منتقدين كرملين بود، ولاديمير پوتين، رئيس جمهوري روسيه را متهم كرد كه دستور مرگ آرام و سازمان‌يافته او را صادر كرده است.اين امر همچنين به تيرگي روابط روسيه و انگليس منجر شد. با اين حال كرملين اتهامات عليه خود را رد كرده و متعهد شده همكاري كاملي با تحقيقات انگليسي‌ها داشته باشد.
همچنين گمانه‌زني‌هايي درباره دخالت برخي از عوامل تندرو و خشن اطلاعاتي روسيه در مرگ ليتويننكو در گزارش‌هاي رسانه‌اي اخير مطرح شده است. «جان ريد» وزير كشور انگليس روز گذشته اعلام كرده بود تحقيقات درباره مسموميت اين عامل اطلاعاتي پيشين روسيه گسترده‌تر خواهد شد. وي به شبكه اسكاي تي‌وي گفت: «پليس مسير تحقيقاتي را در هر كجا كه باشد، چه در داخل و چه در خارج روسيه دنبال خواهد كرد.» يكي از منابع پليس انگليس نيز به خبرگزاري «رويترز» گفته بود كه بازرسان انگليسي ممكن است به مسكو پرواز كنند تا با شاهديني كه با ليتويننكو قبل از مرگ وي ديدار كرده بودند، گفت‌وگو كنند. ليتويننكو يكي از عوامل اداره ضداطلاعات سازمان «كا گ ب» بود كه بعداً به سرويس امنيت فدرال (اف‌اس‌بي) پيوست. اين سرويس جايگزين كاگ‌ب براي رسيدگي به تهديدات داخلي شده بود.

السلام علیک یا رسوالله

ماشين لباسشويي بدون نياز به مواد شوينده در كشور ساخته شد

 پژوهشگر دانشگاه الزهرا(س ) با همكاري جهاد دانشگاهي اين واحد موفق به ساخت ماشين لباسشويي با قدرت پاك كنندگي بالا بدون نياز به مواد شوينده شد.
پرديس بهمني كارشناس ارشد طراحي و توليد و مخترع اين ماشين لباسشويي و دانشجوي نمونه كشوري سال 84 ـ83 از دانشگاه الزهرا(س ) در گفت وگو با ايسنا درباره اين اختراع اظهار داشت : اين ماشين لباسشويي كه به صورت كوچك (روميزي ) و عمدتا براي شست وشوي لباس هاي زير طراحي شده با استفاده از امواج اولتراسونيك (فراصوت ) به جاي استفاده از مواد شيميايي ضد عفوني كننده ابداع شده است .
مخترع اين ماشين لباسشويي در ادامه افزود : امواج فراصوت جذب سطحي مولكول هاي آب را از بين مي برد و اين مولكولهاي آب راحتتر در نسوج پارچه نفوذ مي كنند و عمل شست وشو راحت تر انجام مي شود. مواد ضد عفوني كننده كه در بازار مورد استفاده قرار مي گيرد حالت شيميايي داشته و حساسيت هاي خاصي را به خصوص در مورد لباس هاي زير ايجاد مي كنند كه بايد استفاده از مواد شيميايي را كاهش داد. وي با اشاره به اين كه اين اختراع در اداره ثبت شركت ها و مالكيت صنعتي به ثبت رسيده است خاطر نشان كرد : در اين نوع ماشين لباسشويي منفذي به كار گرفته شده است كه به واسطه سنسور خود وقتي پارچه و آب در تماس با يكديگر قرار مي گيرند امواج فراصوت را پخش مي كند و جذب سطحي مولكول هاي آب را از بين مي برد. وي تصريح كرد : امواج اولتراسونيك با از بين بردن پيوند هيدروژني بين مولكول هاي آب باعث مي شوند مولكول هاي آب جداگانه و آزادانه تر از حالت مايع به حالت بخار در بيايند و عمل شست وشو را بهتر انجام دهند.

ادامه اعتراضات قومی در لرستان

شهر خرم آباد، مرکز استان لرستان در غرب ايران بار ديگر صحنه تجمع گروهی از دانشجويان شد که به آنچه توهين به قوم لر در برخی نشريات می دانند اعتراض داشتند.سه شنبه گذشته (28 نوامبر) در مقابل استانداری و فردای آن روز در محله موسوم به سبزه ميدان خرم آباد نيز تجمعات مشابهی برگزار شده بود که به گفته منابع محلی، شرکت کنندگان آنها را عمدتاً دانشجويان تشکيلی می دادند.همان روز هيئت نظارت بر مطبوعات رأی به توقيف مجله سپاس داد و ظرف کمتر از يک روزء ? حسين سعيدی پور مديرمسئول اين مجله به اتهام چاپ مطالب توهين آميز و تفرقه افکن بازداشت شد.آن گونه که در گزارشها آمده، يکی از دانشجويان معترض در لرستان طی سخنانی در تجمع اعتراض کنندگان گفته است: "اولين آثار تمدنی يافت شده در جهان مربوط به لرهاست ... ولی متأسفانه در عصر جهانی شدن شاهد مطرح شدن مسائلی از جمله توهين به يکی از بزرگترين و متمدن ترين اقوام هستيم".

تاسوکی--7 از رضا لکزایی

خودکارم را بر داشتند. حیف شد! بعد هم در را می بندند و می روند. آنها که می روند، دوستان لب به سخن می گشایند و تا می توانند مرا راهنمایی و نصیحت می کنند. بالاخره همه شان از من بزرگ ترند و به قول معروف چند پیراهن بیشتر پاره کرده­اند. یکی از دوستان می گوید: تو که حرف می زدی من می ترسیدم. یکی دیگراز همراهان طوری که فقط خودم بشنوم با صدایی آهسته در حالی که با ابرو به همدردانم اشاره می کند، می­گوید: به اینها این جوری نگاه نکن؛ مشکلی پیش بیاید تنهایت می گذارند. به خودم می گویم: مهم نیست تا بوده همین بوده اما:«لا تستو حشوا فی طریق الهدی لقلة اهله» این مهم است. دوستان، کم کم برای نماز آماده می شوند. بعد از نماز حدود ساعت سه در باز و علی وارد می شود. بی مقدمه رو به من می گوید: من از کسی که از عقیده اش دفاع می کند خوشم می آید. به او می گویم اما رفقا می گویند حرف نزن. چیزی نمی گوید. فقط نگاهی معنادار به دوستان می اندازد.

حاج خداداد می پرسد: کار ما تا کی طول می کشد؟ -درست می شود، زیاد طول نمی کشد. موقع سربازها که 35روز طول کشید. سربازها هم دست شما بودند؟ -بله! انگار یکی  از آنها کشته شد. -بله! فرمانده شان، نامجو! برای چی؟ -خودش را چند روزی زد به مریضی، بعد هم فرار کرد. بین راه پشت سنگی پنهان می شود، چند بار او را صدا می زنند ولی جواب نمی دهد، وقتی به همان جایی که احتمال می دانند که او پنهان شده تیر اندازی می کنند زخمی می شود. اگر فرار نمی کرد زنده می ماند؟ -بله! ما با او محترمانه رفتار می کردیم. بعد هم چون دوا و دکتر نداشتیم او را کشتیم. اینجا دکتر تیر خلاصی است. فکر کنم آن لحظه در دلمان همه دعا کردیم که خدا کند مریض نشویم. دوباره رو به من می گوید: خودت را آماده کن! فردا کسی می آید که با تو بحث کند حاج آقا! -من روحانی نیستم. کارت دانشجوییم که دست شماست. کارت بسیجی که داری؟ -نه دو تا کارت دارم یکی کارت دانشجویی است، یکی هم کارت سلف. که نشانی می دهد همان کارت کوچولو! -بله! همان کارت کوچولوی زرد رنگ. من می پرسم. -حتماً بپرس. -حالا کی هست؟ فردا می فهمی. او که می رود دوستان دوباره دلسوزانه راهنماییم می کنند که حرف نزن! نکند فردا با کسی که می آید بحث کنی. بعد هم می گویند: چرا به او گفتی که ما به تو گفته ایم حرف نزن؟ می گویم: نگفتید؟ و آنها جسورانه پاسخ می دهند: ما گفتیم، اما تو نباید به او می گفتی. -سرم را می اندازم پایین و به آرامی می گویم: باشد؛ دوباره نمی گم. این بار که علی می آید و غذا می آورد تند تند شعری را هم برای ما می خواند. فکر کنم شعر از مولوی بود. بیت آخرش یادم مانده:

روز محشر عاشقان را با قیامت کار نیست

کار عاشق جز تماشای وصال یار نیست

من هم در جواب شعر او که نفهمیدم معنایش را می دانست یا نه خواندم:

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن

شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

چه چه و به به دوستان شعر را بدرقه می کند. تقریباً تا شب دوستان در گوشم می خوانند که مبادا با کسی که فردا قرار است بیاید بحث کنی. شب که در باز می شود، چند نفر وارد می شوند. یکی شان که قبلاً او را در جاده دیده بودیم با خنده رو به شاهبازی می گوید: چطوری همکار؟ یادت هست وقتی از تو پرسیدم: چه کاره ای؟ گفتی از همکارها هستم. تو کجا همکار ما هستی؟ و می زند زیر خنده.

دو باره بحث سربازها پیش کشیده می شود. همو می گوید: ما هم اینجا یک بهشت زهرا داریم؛ نامجو را هم همانجا دفن کرده­ایم. هراتی از ماشینش که با آن از زابل به زاهدان مسافر می برده می پرسد. او با خنده می گوید: سوزاندیمش با شش تا ماشین دیگر! اما خنده­ی او امید امیر را زنده نگه می دارد که شاید شوخی کرده. مجید نجارهم سراغ خواهر زاده اش را می گیرد. نشانی می دهد. مثل لباس محلی شما پوشیده بود. لباسش سفید بود. تقریباً چهارشانه ونسبتاً قد بلند. -او را هم کشتیم. مجید سوزناک می گوید: پانزده، شانزده سال بیشتر نداشت! از دست ما کاری ساخته نیست. در همین لحظه علی از راه می رسد وعلت بی قراری مجید را جویا می شود. به او می گوییم. او حرف هم قطارش را به شدت تکذیب می کند و می گوید: ما به زن ها، بچه ها و پیرمردها کاری نداشته ایم. مجید کمی آرام می شود.

شب هم زیبایی خاص خودش را دارد. به علاوه­ی یک سکوت و به علاوه­ی.... شب را هر طور هست به صبح می رسانیم. حدود ساعت 10صبح دوشنبه 29 اسفند 1384همان جوان دیروزی می آید. سه تلفن، که از موبایل بزرگتر است، را از جیب هایش، از هر جیب یکی! در می آورد و می گذارد مقابلش. کسی را هم می فرستد که کارت تلفن 10دلاری بخرد. دوست ما آقای...هم از فرصت استفاده می کند و برای چندمین بار تقاضای سیگار می کند. جوان می گوید برای او هم سیگار بخرند. و می خرند. کمی با ما صحبت می کند واز جمله می گوید: من دلم نرم شده است. با خودم می گویم خون 22 انسان بی گناه را ریخته ای می خواهی هنوز دلت نرم نشود؟ او از ما شماره تلفن می خواهد تا با خانواده مان تماس بگیرد. شماره ها را کسی یادداشت می کند. یک به یک تماس می گیریم، اما گریه به کسی امان حرف زدن نمی­دهد. تک به تک پشت تلفن صدای عزیزشان، مادرشان، پدرشان، همسرشان و فرزندشان بغض فرو خورده شان را به سان شیشه­ای بلورین می شکند. پنج مرد هق هق می گریند و آنها پنج بار قاه قاه می خندند. اولین نفری که صحبت می­کند محمد است. او نگران همسری است که آن شب همسفرش بوده، همراه دختر کوچکش. از اینها گذشته خانمش مسافری با خود داشت که هنوز پا بر سفینه­ی خاک نگذاشته بود و محمد مضطربِ دلهره­ی همسرش و به تبع آسیب طفلش به خاطر واقعه­ی آن شب بود. زنگ می زند زابل خانه­ی پدرش. اما خانمش نرسیده. می توانم بگویم نزدیک بود غالب تهی کند. گوشی را همان جوان می گیرد و می گوید باید به استانداری ... بروید تا دولت زندانی های ما را آزاد کند والا....

محمد پریشان و نگران، بغض آلود با خود تکرار می کند نرسیده اند، نرسیده اند. جام وجود لبریز از غصه  و غم، تکیه می دهد به دیوار. به او می گویند زنگ بزند خانه­ی خودشان زاهدان. خدا را شکر! خانواه اش سالمند. آنها به جای رفتن به زابل، برگشته اند زاهدان. 

مجید سراغ خواهرزاده اش  را می گیرد. می گویند سالم است. با خودم می گویم اگر هم اتفاقی افتاده باشد به تو که نمی گویند.

هراتی به سرهنگی به نام آقای رخشانی زنگ می زند که از قضا در اتاق فرمانده­ی نیروی انتظامی استان، سردار حامد است. جوان گوشی را از هراتی می گیرد و بیرون می رود. از پشت پنجره می شنویم که می گوید: من می خواستم 500 نفر رابزنم. از ما بی گناه نزنید که ما هم بی گناه می کشیم . بمب گزاری می کنیم . اتوبوس های شرکت های مسافربری را با همه مسافرانشان با آرپیجی می زنیم و حسابی تهدید می کند.

از هراتی می پرسیم سردارچی گفت؟ -به من گفت پسرم! اصلاً نگران نباش، ما برای آزادی شما تمام تلاشمان را می کنیم. هراتی از این که سردار او را پسرم خطاب کرده خیلی خوشحال شده بود. این را وقتی با لبخند به ما گفت: «بچه ها! سردار حامد به من گفت: پسرم» فهمیدم. یکی ازدو برادر با پدر پیرشان وبرادر دیگر هم فکر کنم با همسرش صحبت می کند و پور شمسان با مادرش.

نوبت من می رسد. نمی گریم. نمی خندند. نمی دانم گوشی را چه کسی برداشته از او سراغ پدرم را می گیرم، نیست. ... نیست. و خیالم را راحت می کند که فقط او در منزل است. کجا رفته اند؟ می شنوم که می گوید: رفته­اند پرسه! دوستان همین که واژه­ی پرسه را می شنوند هاج و واج به همدیگر نگاه می­کنند و به گوشهایشان التماس می کنند که دقیق تر بشنوید. بلافاصله می پرسم پرسه­ی کی؟ اسم نعمت را می گوید. هنوز امیدوارم که مسلم سالم مانده باشد. با اصرار می پرسم دیگه کی؟ که اسم مسلم را بر زبان می آورد. مشک امیدم پاره پاره بر خاک نا امیدی فرو می­غلطد. جوان گوشی را از من می گیرد و مثل دفعات قبل از اتاق بیرون می­رود. از مسلم کسی نباید چیزی بفهمد. من یک لحظه از زمانی که یادم می آید از همان موقع که منتظر نعمت بودم تا از مشهد - که از سال72 تا سال 79 آنجا مشغول تحصیلات حوزوی بود و البته دانشگاهی. نعمت سال 74 با رتبه­ی 7 دانشگاه رضوی قبول شده بود - بیاید و برای من ومصطفی بستنی بخرد وما را به نوبت سوار دو چرخه اش کند و با ما بازی کند، تا 24عشاء پنج شنبه25/12/84 که برای تبلیغ دین محمد - در زمانی که امپراتوری های تبلیغاتی غرب، قرآن را کتاب تروریست­ها معرفی کرده­اند، و آورنده­ی قرآن را هم خشونت طلب و تروریست - از قم - که از سال 79 تا 84 به تحصیل درس خارج فقه و اصول وهمزمان ازسال 82 درمقطع کارشناسی ارشد علوم قرآن و حدیث شهر ری مشغول تحصیل علم بود - به سوی قوم آمده بود او را مرور می­کنم. تمام رگهایم به یکبارگی آتش می گیرند. آن دو را همراه 20 گل سرخ پر پر شده، آغشته به خون، دست و چشم بسته و زخم بر بدن نشسته تصور می کنم. آتشفشانی، می شود، گدازه های وجودم، می خواهم فوران کنم، که اشک عصاره­ی وجود آدمی است. اما، اما به چه قیمتی؟ من بگریم و آنها بخندند. هرگز! روزنه­های حسّاس دروازه­ی احساس و عاطفه­ام را می بندم. می ایستم. همه فهمیده اند که چه شده. خدا بخش می پرسد: کی بوده؟ -دامادم. از مسلم اسمی نمی برم. چه کاره بوده؟ به شدت ناراحتم.عصبانی هم می شوم. از سویی سئوال و جواب او در دیدگان آنها - که سر تا پا گوش شده ا ند - حالت بازجویی پیدا کرده واذیتم می­کند. با تندی به او می گویم الان با من حرف نزن. وقتی عصبانی هستم بهترین کمک به من این است که کسی با من حرف نزند. چند ساله بوده؟ این بار به او پرخاش می کنم و او با این که از من 10سال بزرگتر است عذر خواهی می کند. دیگر کسی چیزی نمی پرسد و با من حرفی نمی زند.

ما را رها کنید در این رنج بی­حساب

با قلب پاره پاره و با سینه­ای کباب

...

مرغم درون آتش و ماهی برون آب

عرق سردی بر پیشانه ام نشسته است احساس می کنم جامه­ی روحم به آتش کشیده شده،نه نوازش نگاهی، نه ترنم کلامی، نه نگاه آشنایی. با این همه، حسرت دیدن اشکی، بماند؛ که شنیدن آهی را به دلشان خواهم گذاشت. بی قرارم. به نماز می ایستم که فرمود: «واستعینوا باالصبر والصلوة.» اصرار دوستان برای خوردن نهار بی فایده می ماند. جز چند لقمه بعد از این که سفره را جمع کرده­اند و من نمازم را خوانده­ام. یاد روزی می افتم که من از زابل رفته بودم قم خانه­ی دامادم و او برایم سفره اندا خت وغذا گرم کرد و جلویم گذاشت. یاد آن روز که از نعمت سئوالی پرسیدم. گفت: جواب اجمالی بدهم یا جواب تفصیلی؟ با پررویی تمام گفتم: اول جواب اجمالی بدهید تا چار چوب بحث دستم بیاید، بعد هم جواب تفصیلی. با لبخند گفت: جواب اجمالی این است که نمی دونم. هاج و واج گفتم: و جواب تفصیلی؟ - و اما جواب تفصیلی این که مراجعه شود به کتب مربوطه! یاد آن روز سرد و بارانی که من بدون کاپشن و چتر از خانه بیرون رفته بودم. وقتی در راه مرا آن گونه دید کاپشن خودش را در آورد داد به من به علاوه­ی چتری که در دست داشت و خودش....

یاد آن روز که در روستایی برای تبلیغ می رفت. یک بار من هم همراهش رفتم. در این فکر بودم که طلبه­ی درس خارج فقه و اصول خوان چه حرفی برای روستانشینان دارد؟ بعد از نماز ظهر و عصر رو به روستایی­های با صفا، که پیرمردهای ریش سفید هم در میانشان حضور داشتند، کرد و در باره­ی فضیلت صلوات شروع کرد حرف زدن. برای روستایی کشاورز و یا دامدار چه موضوع خوبی بود. یاد آن وقت ها که نعمت به من عربی درس می­داد، اما خودش می گفت با هم عربی مباحثه می کنیم  و اگر نبود تدریس او کجا من کنکور90٪ عربی می زدم.

یاد آن روزها که ....

کنون نسیم وصال او را به جای دیدار مادر مهربان به لقای مهربان تر از مادر در فصل بهار به میهمانی فرا خوانده است. همیشه این گونه بوده و یا غالباً این گونه بوده که در مسلخ عشق جز نکو را نمی کشند. مهتاب شبی بی " تو" شدم. چه فاصله­ی مبارکی از 54 تا 84 نعمت عزیز!

 

 

تصاوير «رويترز» از مهدكودك يهودي‌ها در ايران

به گزارش سرويس بين‌الملل «بازتاب» به نقل از اين خبرگزاري، يهوديان بيش از سه هزار سال است كه در سرزمين فارس زندگي مي‌كنند. امروزه جمعيت آنان در ايران حدود 25 هزار نفر است كه بزرگ‌ترين جمعيت يهوديان خاورميانه در خارج از اسرائيل مي‌باشد.

تأسيس اسرائيل در دهه 1950 و پيروزي انقلاب اسلامي ايران، منجر به افزايش مهاجرت يهوديان از ايران شد. آيت‌الله روح‌الله خميني، بينانگذار انقلاب اسلامي ايران، يهوديان را به عنوان يك اقليت ديني به رسميت شناخت كه مورد حمايت قانون قرار گرفته و همچنين در مجلس ايران، يك كرسي تضمين‌شده به آنان اعطا كرد.

انتشار اين خبر و تصاوير مربوط به آموزش سرودهاي عبري به كودكان يهودي، ميزان صحت تبليغات عليه جمهوري اسلامي را مشخص مي‌كند.

آغاز تحويل موشک های ضدهوايی روسيه به ايران

يک مقام وزارت دفاع روسيه می گويد تحويل سيستم های پيشرفته ضد هوايی به ايران، که قرارداد آن سال گذشته امضا شده بود، آغاز شده است.بنا به گزارش ها اين مقام روس که خواسته نامش فاش نشود خبر صدور موشک های 'تور-ام 1' (Tor-M1) به ايران را تاييد کرده اما در مورد زمان دقيق تحويل و تعداد موشک ها اطلاعاتی نداده است.رسانه های روسيه پيشتر به نقل از مقام های رسمی وزارت دفاع اين کشور اعلام کرده بودند که 29 سيستم پيچيده موشکی به ارزش حدود 565! ميليون پوند به ايران تحويل می شود و تاکيد کرده بودند که اين موشک ها صرفا کاربرد دفاعی - با برد محدود - دارند.قرارداد موشکی روسيه با ايران از آغاز با انتقاد آمريکا، اسرائيل و اتحاديه اروپا مواجه بوده، اما روسيه تاکيد دارد که اين موشک ها در تطابق کامل با قوانين روسيه و تعهدات بين المللی اين کشور فروخته شده است

امدن حدادو باقی قضایا

چند روز بعد استان سیستان و بلوچستان میزبان دکتر حداد عادل خواهد بود . نمیدانم چرا یکباره یاد دو چیز افتادم اول یاد سفرهای تبلیغاتی میلیونی اقای ناطق نوری که از جیب ملت مظلوم پرداخته شده بود و دوم یاد فرهنگ برهنگی دکتر.امید است که سفرشان پر خیر و برکت باشد.